Tour de France 2026: wyniki końcowe i przewodnik po najsłynniejszym wyścigu

Finał 113. Tour de France należał do Mathieu van der Poela, który wygrał skrócony z powodu pożarów etap w Paryżu. Najważniejszy triumf przypadł jednak Tadejowi Pogačarowi – Słoweniec po 21 etapach, 3333 km i 54 450 metrach przewyższeń sięgnął po piąte w karierze zwycięstwo w Wielkiej Pętli. Tym samym zrównał się z Jacques'em Anquetilem, Eddym Merckxem, Bernardem Hinaultem i Miguelem Induráinem, zostając pierwszym pięciokrotnym zwycięzcą Le Touru w XXI wieku.

Tegoroczna edycja była jedną z najbardziej dramatycznych w ostatnich latach. Żółta koszulka zmieniała właściciela cztery razy już w pierwszym tygodniu, Torstein Traeen wpisał norweską Uno-X Mobility na kartę wyścigu, a kraksy wyeliminowały z walki o podium Jonasa Vingegaarda (etap 15, złamany obojczyk) i Floriana Lipowitza (etap 16).

Obok Pogačara na końcowym podium stanęli Remco Evenepoel z Red Bull-BORA-hansgrohe oraz Isaac del Toro z UAE Team Emirates-XRG, który w debiutanckim starcie zdobył również białą koszulkę najlepszego młodego zawodnika. Richard Carapaz wygrał klasyfikację górską i dwa alpejskie etapy, a Mads Pedersen sięgnął po zieloną koszulkę – trzeci punktowy trykot z Wielkich Tourów w karierze. Przeczytaj pełną relację, poznaj wyniki wszystkich etapów i sprawdź ostateczne klasyfikacje TdF 

Ostateczne klasyfikacje Tour de France 2026

Rywalizacja o żółtą koszulkę rozstrzygnęła się na dwóch alpejskich etapach z podwójnym finiszem na Alpe d'Huez. Pogačar zdobył piąty tytuł z 6-minutową i 26-sekundową przewagą, wygrał także pięć etapów – więcej niż jakikolwiek inny zawodnik w tegorocznej edycji. Rywalizacje w klasyfikacjach pobocznych rozstrzygnęły się dopiero w ostatni weekend, a Mads Pedersen podpieczętował zieloną koszulkę spektakularnym wjazdem na Col de la Croix de Fer w Queen Stage.

Klasyfikacja generalna (żółta koszulka – maillot jaune)

Żółta koszulka trafia do zawodnika, który przejechał wszystkie etapy w najkrótszym czasie łącznym.

Klasyfikacja punktowa (zielona koszulka – maillot vert)

Punkty za miejsca na finiszach etapowych i lotnych premiach.

1. Mads Pedersen (Lidl-Trek) – trzeci Duńczyk w historii, który skompletował zielone koszulki wszystkich trzech Wielkich Tourów.

2. Jasper Philipsen (Alpecin-Premier Tech)

3. Biniam Girmay (NSN Cycling Team)

Rowery Tour de France – na czym jeżdżą najlepsi?

Klasyfikacja górska (koszulka w grochy – maillot à pois)

Punkty za pokonanie kategoryzowanych podjazdów – im wyższa kategoria, tym więcej punktów.

1. Richard Carapaz (EF Education-EasyPost) – Ekwadorczyk zdobył koszulkę matematycznie na Col du Galibier w Queen Stage, wygrywając też dwa etapy (18 i 20).

2. Tadej Pogačar (UAE Team Emirates-XRG)

3. Valentin Paret-Peintre (Soudal Quick-Step)

Klasyfikacja młodzieżowa (biała koszulka – maillot blanc)

Klasyfikacja generalna zawodników poniżej 26. roku życia.

1. Isaac del Toro (UAE Team Emirates-XRG) – Meksykanin w debiucie zdobył podium GC i białą koszulkę.

2. Paul Seixas (Decathlon CMA CGM Team)

3. Juan Ayuso (Lidl-Trek)

Klasyfikacja drużynowa

1. UAE Team Emirates-XRG – dzięki obecności Pogačara, Del Toro i Adama Yatesa w top 15.

2. Lidl-Trek (z Ayuso, Skjelmose, Vacek)

3. Red Bull-BORA-hansgrohe (z Evenepoelem i Hindleyem)

Przebieg wyścigu i wyniki etapów Tour de France 2026

Za nami dwadzieścia jeden etapów tegorocznego Le Touru – od chaotycznego drużynowego prologu w Barcelonie, przez pierwszy pirenejski sprawdzian w Les Angles, dramatyczny szturm Pogačara na Tourmalecie, sprint van der Poela w Ussel, wogeski tydzień i sukces Evenepoela w Plateau de Solaison, aż po alpejski finał z podwójnym Alpe d'Huez i skrócony z powodu pożarów etap kończący się na Champs-Élysées. Oto szczegółowa relacja z każdego z dwudziestu jeden etapów.

Etap 1, 4 lipca: Vingegaard w żółtej koszulce

Rywalizację rozpoczęła 19,6-kilometrowa drużynowa jazda na czas ulicami Barcelony. Najlepsza była ekipa Team Visma-Lease a Bike, a jako pierwszy jej zawodnik linię mety minął Jonas Vingegaard, który został pierwszym liderem klasyfikacji generalnej. UAE Team Emirates-XRG straciło 12 sekund, dlatego od początku wyścigu różnice między kandydatami do triumfu były niewielkie.

Etap 2, 5 lipca: dublet UAE w Barcelonie

Na pofałdowanej trasie z Tarragony do Barcelony, z trzema podjazdami na Côte du Château de Montjuïc, najlepiej poradziło sobie UAE Team Emirates-XRG. Isaac del Toro wygrał po mocnym finiszu pod górę, a drugi Tadej Pogačar zapewnił ekipie dublet. Vingegaard utrzymał żółtą koszulkę, choć przewaga nad rywalami wyraźnie stopniała.

Etap 3, 6 lipca: Pogačar przejmuje prowadzenie

Pierwszy górski sprawdzian, prowadzący z Granollers do Les Angles, zakończył się zwycięstwem Tadeja Pogačara. Słoweniec zaatakował na ostatnich metrach finałowego podjazdu i pokonał Jonasa Vingegaarda o dwie sekundy, a dzięki bonifikacie przejął żółtą koszulkę. Po trzech etapach obaj mieli taki sam czas, lecz o liderstwie Pogačara zdecydowała wyższa pozycja na mecie etapu.

Etap 4, 7 lipca: Pedersen wygrywa, Træen liderem

Czwarty etap z Carcassonne do Foix miał pagórkowaty profil i rozstrzygnął się na korzyść ucieczki. Mads Pedersen okazał się najszybszy na mecie po 181,9 km jazdy w bardzo wysokiej temperaturze, odnosząc etapowe zwycięstwo. Największym beneficjentem dnia był jednak Torstein Træen, który dzięki obecności w odjeździe przejął żółtą koszulkę lidera klasyfikacji generalnej.

Etap 5, 8 lipca: Olav Kooij najlepszy w Pau

Płaski etap z Lannemezan do Pau przyniósł pierwszą pełnoprawną okazję dla sprinterów. Olav Kooij z Decathlon CMA CGM Team wygrał finisz z peletonu przed Maxem Kanterem i Timem Merlierem, notując pierwszy triumf w Tour de France. W końcówce doszło do kraks, ale nie wpłynęły one na czołowe pozycje w „generalce", w której prowadzenie utrzymał Torstein Træen.

Etap 6, 9 lipca: Pogačar odzyskuje żółtą koszulkę

Szósty etap z Pau do Gavarnie-Gèdre był pierwszym dużym górskim testem w Pirenejach, z Col d'Aspin i Col du Tourmalet na trasie. Tadej Pogačar wygrał etap, wyprzedzając Jonasa Vingegaarda oraz Isaaca del Toro, i zdecydowanie odzyskał żółtą koszulkę. Po 186,2 km Słoweniec miał w klasyfikacji generalnej 2:42 przewagi nad Duńczykiem, a trzeci del Toro tracił 3:27. Pogačar poprawił rekord podjazdu na Tourmalecie o ponad dwie minuty. Traeen wycofał się po kraksie na zjeździe z Tourmaletu.

Etap 7, 10 lipca: Merlier zwycięża w Bordeaux

Płaski etap z Hagetmau do Bordeaux (175 km), przy 38-stopniowym upale, okazał się doskonałą okazją dla sprinterów po morderczym dniu na Tourmalecie. W klasycznym sprincie na Cours Xavier Arnozan Tim Merlier (Soudal Quick-Step) fenomenalnie wykorzystał lead-out Alpecin-Premier Tech, wychodząc zza pleców Philipsena w ostatnich 200 metrach. Za Belgiem finiszowali Søren Wærenskjold (Uno-X) i Biniam Girmay (NSN). W klasyfikacji generalnej bez zmian.

Etap 8, 11 lipca: Merlier drugi raz z rzędu w Bergerac

Etap z Périgueux do Bergerac (180,4 km) miał być kolejną szansą dla sprinterów, ale Liam Slock (Lotto-Intermarché) omal nie zepsuł im święta – Belg jechał solo na czele przez ostatnie 40 kilometrów i został złapany zaledwie 1,3 km przed metą. W chaotycznym sprincie Tim Merlier znowu okazał się najszybszy, wychodząc z siódmej pozycji i mijając wszystkich w ostatnich 100 metrach. Girmay finiszował drugi, Kooij trzeci, a Philipsen ponownie czwarty.

Etap 9, 12 lipca: Van der Poel wygrywa z ucieczki w Ussel

Ostatni etap przed dniem odpoczynku, z Malemort do Ussel, został skrócony z 185 do 154,6 km z powodu czerwonego alertu upałów w departamencie Corrèze – na trasie termometry wskazywały ponad 40 stopni, a miejscami topił się asfalt. W finiszowym sprincie w Ussel Mathieu van der Poel (Alpecin-Premier Tech) pokonał Tobiasa Halland Johannessena (Uno-X), Toma Pidcocka (Pinarello Q36.5) i Alexa Baudina (EF Education-EasyPost). Peleton finiszował zaledwie 6 sekund za czołówką.

Etap 10, 14 lipca: Pogačar solo w Le Lioran w Święto Narodowe Francji

Górski etap z Aurillac do Le Lioran (165,6 km) przyniósł Tadejowi Pogačarowi trzecie zwycięstwo tegorocznej edycji – w symbolicznym Święcie Narodowym Francji. Słoweniec zaatakował na Col de Pertus, dopędził samotnie prowadzącego Richarda Carapaza i solo dojechał do mety, wyprzedzając Remco Evenepoela o 32 sekundy oraz Paula Seixasa o 34. Del Toro stracił 1:31 do lidera i wypadł z podium klasyfikacji generalnej.

Etap 11, 15 lipca: Wærenskjold w rekordowo szybkim finiszu w Nevers

Płaski etap z Vichy do Nevers (161,3 km) zapisał się w historii TdF jako najszybszy w 113 edycjach – peleton pokonał trasę ze średnią prędkością 50,9 km/h. W chaotycznym sprincie faworyci pogubili się w końcówce, a norweski Søren Wærenskjold (Uno-X Mobility) rozpoczął finisz z bardzo dużej odległości i wytrzymał do samej mety, wyprzedzając Olava Kooija i Jaspera Philipsena.

Etap 12, 16 lipca: hat-trick Merliera w Chalon-sur-Saône

Kolejny płaski dzień, z toru Formuły 1 Nevers Magny-Cours do Chalon-sur-Saône (179,1 km), Lidl-Trek próbował zamienić w klasyk – Simmons, Vacek, Skjelmose i sam Pedersen atakowali w końcówce, ale sprinterzy zdołali sprowadzić peleton z powrotem. Tim Merlier wykorzystał lead-out Jaspera Stuyvena i zwyciężył przed Kooijem oraz Philipsenem. To trzecie zwycięstwo Belga w tegorocznej edycji.

Etap 13, 17 lipca: Schmid triumfuje z odjazdu w Belfort

Najdłuższy etap całego wyścigu, z Dole do Belfort (205,8 km), prowadził przez Wogezy do Ballon d'Alsace. Ogromna 37-osobowa ucieczka opuściła peleton już w pierwszej godzinie, a Mauro Schmid (Team Jayco AlUla) w duecie z Haroldem Tejadą wypracował na finałowej rampie decydującą przewagę i wygrał sprint dwójkowy. Tom Pidcock finiszował trzeci na tym samym czasie i wskoczył na czwarte miejsce w GC, a peleton dotarł do mety ze stratą 7:32.

Etap 14, 18 lipca: Pogačar mistrzem Le Markstein po raz drugi

Wogeski etap z Mulhouse do Le Markstein (155,3 km) z siedmioma podjazdami zakończył debiutancki dla Wielkiej Pętli Col du Haag. Tadej Pogačar zaatakował 1,5 km przed szczytem tego podjazdu, samotnie zjechał na metę i wygrał czwarty etap tegorocznej edycji – dokładnie tam, gdzie triumfował w 2023 roku. Isaac del Toro finiszował drugi, a Paul Seixas założył pierwszą w karierze koszulkę klasyfikacyjną TdF (białą).

Etap 15, 19 lipca: Evenepoel wygrywa w Plateau de Solaison, Vingegaard wypada z wyścigu

Zamykający drugi tydzień górski etap z Champagnole do Plateau de Solaison (183,9 km) z debiutującym w TdF podjazdem HC (11,3 km ze średnim nachyleniem 9%) przyniósł prawdziwy dramat – Jonas Vingegaard upadł na zakręcie podczas pościgu za ucieczką, złamał obojczyk i wycofał się z wyścigu. Na finałowym podjeździe Remco Evenepoel jako jedyny wytrzymał tempo Pogačara i del Toro, po czym wygrał sprint pod górę, notując pierwsze drogowe zwycięstwo etapowe w karierze TdF.

Etap 16, 21 lipca: Evenepoel dominuje w czasówce nad Lemanem, Lipowitz wypada po kraksie

Jedyna indywidualna jazda na czas tegorocznej edycji, 26,1-kilometrowa trasa z Évian-les-Bains do Thonon-les-Bains nad Jeziorem Genewskim, przyniosła drugie zwycięstwo z rzędu Remco Evenepoelowi w czasie 32:19. Belg wyprzedził Pogačara o 28 sekund, a trzecie miejsce zajął Mattias Skjelmose (+1:04). Dniem naznaczyła się jednak dramatyczna kraksa Floriana Lipowitza – dotychczas piątego w GC – który mocno uderzył na technicznym zjeździe z Larringes i wycofał się z wyścigu.

Etap 17, 22 lipca: Philipsen przełamuje impas w Voiron

Etap z Chambéry do Voiron (174,7 km) na papierze wyglądał na sprinterski, ale trzy kategoryzowane podjazdy w pierwszych 60 kilometrach zamieniły go w klasyk-day. Alpecin-Premier Tech rozegrało dzień mistrzowsko – w chaotycznym sprincie zredukowanej grupy Jasper Philipsen w końcu wygrał swój pierwszy etap tegorocznej edycji. Belg pokonał Mauro Schmida (Jayco AlUla) i Olava Kooija, a 50 punktów przybliżyło go w klasyfikacji punktowej do Madsa Pedersena na zaledwie 7 punktów.

Etap 18, 23 lipca: Carapaz triumfuje solo w Orcières-Merlette

Pierwszy z trzech alpejskich etapów, z Voiron do Orcières-Merlette (185,2 km) z finałowym podjazdem I kategorii, zakończył się popisową dominacją EF Education-EasyPost. Ekipa wysłała do ucieczki siedmiu zawodników, by rozprowadzić Richarda Carapaza na finałowym podjeździe. Ekwadorczyk zaatakował solo na 3 km przed metą i wygrał swój pierwszy etap w tegorocznej edycji. Mauro Schmid finiszował drugi po raz drugi dzień z rzędu (+45 s), a trzeci Matteo Jorgenson (Team Visma) dał ekipie pierwsze poważne miejsce po wycofaniu Vingegaarda. Faworyci GC finiszowali razem 4:35 za zwycięzcą.

Etap 19, 24 lipca: Pogačar pokonuje rekord Pantaniego na Alpe d'Huez

Pierwszy z dwóch alpejskich finiszów na Alpe d'Huez, z Gap (128 km), przyniósł jedno z najbardziej spektakularnych zwycięstw w karierze Pogačara. Słoweniec zaatakował 11,7 km przed metą, w momencie gdy do ucieczki dnia (Carapaz, Martinez, Kuss, Yates) tracił ponad 3 minuty. Na 3 km przed metą dogonił Kussa, następnie Martineza, a na 1,7 km od linii przejechał obok Carapaza i solo wjechał na metę. To piąte zwycięstwo etapowe Pogačara w tegorocznej edycji, 26. w karierze TdF – i pierwsze zwycięstwo w żółtej koszulce na Alpe d'Huez od Geraint Thomasa w 2018 roku. Pogačar poprawił także rekord podjazdu Marco Pantaniego z 1997 roku. Lenny Martinez finiszował drugi (+6 s), Carapaz trzeci (+9 s), a Evenepoel czwarty (+2:30) po ataku 4 km przed metą.

Etap 20, 25 lipca: Carapaz drugi triumf, kraksa Kussa, Del Toro na podium

Królewski etap tegorocznej edycji – 170,9 km z Le Bourg d'Oisans z Col de la Croix de Fer, Col du Télégraphe, Col du Galibier (najwyższy punkt wyścigu, 2642 m), Col de Sarenne i finałowym podjazdem na Alpe d'Huez – przyniósł 5450 metrów przewyższeń. Richard Carapaz zdobył klasyfikację górską matematycznie już na Col de la Croix de Fer, zdobywając maksymalne punkty. 

W finale ucieczka schodziła Col de Sarenne w składzie Kuss-Carapaz-Hindley. Sepp Kuss urwał się od Ekwadorczyka na szczycie, ale na technicznym zjeździe upadł dwukrotnie – Carapaz wykorzystał sytuację i wygrał drugi raz w tygodniu. Remco Evenepoel finiszował drugi (+26 s), zaatakował grupę Pogačara na 2 km przed metą. Trzeci Kuss (+31 s), czwarty Pogačar, piąty Del Toro – Meksykanin utrzymał podium GC, a Pogačar świadomie odłożył pościg za Evenepoelem, żeby prowadzić kolegę z ekipy do końca.

Etap 21, 26 lipca: van der Poel w Paryżu, Pogačar piąty triumf

Ostatni etap tegorocznej edycji został skrócony ze 130 do 89 kilometrów z powodu masowych pożarów lasów na południu Francji, które wymagały interwencji służb ratunkowych. Kolarze zostali przetransportowani autobusami z planowanego startu w Thoiry do Paryża, a rywalizacja oficjalnie ruszyła z Champs-Élysées. Czasy klasyfikacji generalnej zostały zamrożone przed trzykrotnym wjazdem na Butte Montmartre – z powodów bezpieczeństwa, jak w 2025 roku. Tadej Pogačar zaatakował na drugim podjeździe na Montmartre, próbując wygrać etap w żółtej koszulce (co udało się ostatnio Bernardowi Hinault w 1982 roku), ale ostatecznie Mathieu van der Poel wygrał sprint dziewięcioosobowej grupy. Jasper Philipsen dopełnił dublet Alpecin-Premier Tech, trzeci Mads Pedersen. Pogačar dojechał bezpiecznie i podpisał piąty triumf w Tour de France.

Podsumowanie wszystkich etapów TdF 2026

 Trasa Tour de France 2026

Od wielu lat Tour de France zaczyna się poza granicami Francji i nie inaczej było z TdF 2026. Trasa poprowadzona została od Barcelony, przez Pireneje, po położone za górami: Oksytanię, Nową Akwitanię i jej stolicę Bordeaux. Następnie, od 8 etapu kolarze skierowali się na północny wschód. Przy granicy ze Szwajcarią zaczęły się najciekawsze i coraz bardziej wymagające odcinki górskie. Na ostatni, 21 etap Wielkiej Pętli trasa przeniosła się do Paryża – finałowy odcinek zakończył się na Polach Elizejskich, choć z powodu pożarów lasów peleton wystartował dopiero w stolicy Francji.

  Ile jest etapów Tour de France i jakie są najciekawsze?

Długość TdF 2026 wyniosła aż 3333 km, a po drodze kolarze pokonali 54 450 m przewyższeń. Wielka Pętla miała 21 etapów – 8 górskich, 7 płaskich, 4 pagórkowate oraz 2 czasówki (jedna drużynowa, jedna indywidualna). Prawdziwe rozstrzygnięcia zapadły w Alpach – z historycznym dubletem finiszów na Alpe d'Huez w 19. i 20. etapie (pierwszy w historii Le Touru).

Bidon ELITE Fly Tour De France biały-czerwony / Pojemność: 550 ml

Sprawdź

Bidon ELITE Fly Tour De France żółty / Pojemność: 550 ml

Sprawdź

Okulary rowerowe OAKLEY Sutro Lite Sweep 2026 Tour De France PRIZM Road Black

Sprawdź

Najważniejsze podjazdy Tour de France 2026

Najbardziej widowiskowe okazały się – zgodnie z przewidywaniami – etapy górskie. W pierwszym tygodniu peleton widział popisową wspinaczkę Pogačara na Col du Tourmalet – Słoweniec pobił dotychczasowy rekord podjazdu o ponad dwie minuty, notując zwycięski atak solo na 43 kilometry przed metą. Klasyfikację ostatecznie zweryfikowały jednak Alpy w trzecim tygodniu wyścigu, gdzie Pogačar po raz drugi w tygodniu pobił rekord podjazdu – tym razem Alpe d'Huez, odbierając czas Marco Pantaniemu z 1997 roku.

Które podjazdy okazały się kluczowe w 2026 roku?

• Alpe d'Huez (19 i 20 etap, Alpy) – 13,8 km z nachyleniem 8,1% – dwukrotny finisz, w tym pobicie rekordu Pantaniego przez Pogačara,
• Col du Galibier (20 etap, Alpy) – 17,7 km z 6,9% nachylenia – najwyższy punkt tegorocznego wyścigu (2642 m),
• Col de la Croix de Fer (20 etap, Alpy) – 24 km z 5,2% nachylenia – tam Carapaz matematycznie zabezpieczył klasyfikację górską,
• Plateau de Solaison (15 etap, Prealpy) – 11,3 km z 9% nachylenia – debiut w TdF, tam Vingegaard skończył wyścig kraksą,
• Col du Tourmalet (6 etap, francuskie Pireneje) – 17,1 km z 7,3% nachylenia – tam Pogačar poprawił rekord podjazdu,
• Col de Toses (3 etap, hiszpańskie Pireneje) – 9,3 km z 6,5% nachylenia – tam Pogačar po raz pierwszy założył żółtą koszulkę.

 Giro d'Italia – relacja z edycji 2026 i historia włoskiego Wielkiego Touru

  Polacy w Tour de France mężczyzn

Na Tour de France 2025 Polacy mieli tylko jednego reprezentanta (Kamil Gradek, ekipa Bahrain-Victorious), ale w sezonie 2026 wystartowało dwóch naszych reprezentantów:

• Michał Kwiatkowski (Netcompany INEOS) – były mistrz świata w jeździe indywidualnej, dwukrotny zwycięzca Amstel Gold Race, konsekwentnie wspierał Kevina Vauquelina i Egana Bernala przez cały wyścig.
• Kamil Gradek (Bahrain-Victorious) – 35-latek pełnił rolę domestika dla Lenny'ego Martineza, który ukończył TdF na piątej pozycji klasyfikacji generalnej. Gradek otworzył także wtorkową czasówkę na etapie 16, jako pierwszy zjeżdżając z rampy startowej.

Do Polaka nie trafiło żadne etapowe zwycięstwo – ale obaj reprezentanci ukończyli wyścig, a Lenny Martinez w top 5 GC to najlepszy wynik zawodnika wspieranego bezpośrednio przez Gradka od lat.

 Tour de Pologne 2026: przewodnik po najważniejszym wyścigu w Polsce

 TdF Femmes 2026 – zapowiedź i szanse Polek

Zaledwie kilka dni po zakończeniu męskiego Tour de France rozpocznie się kobieca edycja Wielkiej Pętli. Tour de France Femmes 2026 wystartuje 1 sierpnia w szwajcarskim Lausanne i potrwa do 9 sierpnia, gdy peleton dojedzie do Nicei. Trasa liczy 1175 kilometrów rozłożonych na 9 etapów, z których najciekawsze będą królewska "siódemka" z finiszem na Mont Ventoux (15,7 km ze średnim nachyleniem 8,8%) oraz finałowy etap z czterokrotnym pokonaniem Col d'Eze (7,7 km, 5,9%).

W ostatnich latach polskich fanów kolarstwa bardziej niż występy męskich reprezentantów cieszyły wyniki Polek. Kasia Niewiadoma na Tour de France Femmes 2025, 2023 i 2022 zdobyła trzy brązy, a w 2024 – złoto. W edycji 2025 na drugim polskim miejscu uplasowała się Dominika Włodarczyk (+5' 45"). Klasyfikację generalną wygrała Francuzka Pauline Ferrand-Prévot, o 4 minuty i 9 sekund szybsza niż Niewiadoma. Srebro zdobyła Holenderka Demi Vollering (+3' 42").

Cała czołowa piątka z 2025 roku wystartuje w tegorocznej edycji. Trasa – z indywidualną jazdą na czas czwartego dnia i dwoma etapami górskimi – powinna sprzyjać wszechstronnym zawodniczkom. Katarzyna Niewiadoma pod nowymi barwami (Canyon-SRAM) walczy o powrót na najwyższy stopień podium, a Dominika Włodarczyk będzie mieć okazję powalczyć o czołową dziesiątkę.

  Historia Tour de France to historia kolarstwa

W 2026 roku odbywa się 113 edycja najważniejszego wyścigu kolarskiego we Francji. Pierwsze Tour de France zapisało się w historii już w 1903 roku. Była to inicjatywa założyciela dziennika sportowego (dzisiejszy L’Équipe) Henriego Desgrange’a. Organizując zawody, Francuz mocno wypromował swoją gazetę.

Najważniejsze wyścigi kolarskie na świecie – kalendarz UCI WT 2026

Z początku TdF miało mało etapów, ale były one długie – wynosiły nawet ponad 400 km. Potem liczba dni zaczęła rosnąć, z kolei trasy skróciły się do mniej niż 200 km. Pojawiły się też pierwsze etapy górskie (1910, Pireneje).

Przez pierwsze sześć lat górą byli Francuzi, a potem przyszedł czas także na Luksemburczyków, Belgów i Włochów. Podczas I oraz II Wojny Światowej TdF zawieszono, ale od 1947 Le Tour jest już corocznym wyścigiem kolarskim. Wielka Pętla wielokrotnie zaskakiwała przebiegiem i – niestety – skandalami, z których największą stanowiła afera dopingowa. Po wielokrotnych badaniach odebrano Lance’owi Armstrongowi wszystkich ośmiu tytułów TdF, w tym siedmiu złotych medali i jednego brązowego. Tym samym Amerykanin ustąpił pięciokrotnym, ex aequo najczęstszym zwycięzcom:

• Jacques Anquetil (Francja): 1957, 1961, 1962, 1963, 1964,
• Eddy Merckx (Belgia): 1969, 1970, 1971, 1972, 1974,
• Bernard Hinault (Francja): 1978, 1979, 1981, 1982, 1985,
• Miguel Induráin (Hiszpania): 1991, 1992, 1993, 1994, 1995.
• Tadej Pogačar (Słowenia): 2020, 2021, 2024, 2025, 2026.
  

Pomijając kroplę goryczy w postaci skandalu dopingowego, Tour de France zawsze było ogromną motywacją dla kolarzy z całego świata. Od młodości marzyli o Żółtej Koszulce i stawali się coraz lepsi. Z Polaków najbliżej trofeum był Zenon Jaskuła – zdobywca brązu w 1993 roku, a zwycięstwa etapowe trafiały się Rafałowi Majce, Maciejowi Bodnarowi oraz Michałowi Kwiatkowskiemu.